Disability Lifestyle

Ik ben banger voor jou dan voor corona

March 24, 2020

🇺🇸🇬🇧 Read the English version here

Hoi, jij daar! Ik weet het, je bent niet bang. Maar ik ben wel bang, bang voor jou.

Jij bent gezond en sterk en hoeft niet bang te zijn voor dit virus, dat begrijp ik. Als ik niet zo bang voor je was geweest, had ik misschien blij voor je kunnen zijn. Dat is trouwens geen beschuldiging, maar alleen een feit. Ik sta duizend angsten uit door jou. Laat het me uitleggen…

Eerst wil ik je graag meenemen naar een angst die ik eerder heb meegemaakt. November 2016: ik werd opgenomen in het ziekenhuis met een verschrikkelijke longontsteking en moest vechten voor mijn leven. De eerste 12 dagen lag ik op de intensive care, en die zijn nu één grote waas van zuurstof tekort, angst, pijn, slijm, pogingen om wakker te blijven, en hopen dat de verpleegkundigen telkens op tijd waren als ik mezelf weer voelde stikken.

Ik herinner me dat mijn moeder naar huis werd gestuurd omdat ze niet van mijn zijde week, en ik herinner me dat ik smeekte om mijn longen pijnlijk te laten leegzuigen omdat ik niet kon ademen. Ik herinner me dat mijn zusje elke dag op bezoek kwam, en ik herinner me dat ik uitkeek naar mijn dagelijkse röntgenfoto van 7 uur want dat betekende dat ik opnieuw een nacht had doorstaan. Ik herinner me dat ik mijn moeder vroeg om goed op me te letten toen ik mijn ogen dicht voelde vallen omdat ik niet durfde te slapen. Ik herinner me de gedachte “ik ben nog niet klaar, dit kan het niet zijn” en de onuitgesproken angst om die kamer niet levend te verlaten.

Nog een lange tijd daarna zette ik s’nachts om het halfuur een wekker omdat ik er nog steeds niet op durfde te vertrouwen dat mijn longen zouden blijven ademen als ik niet oplette. Na verloop van tijd heb ik opnieuw geleerd om te leven, om mijn angst weg te stoppen, en om mijn oude gewoontes en oude leven weer op te pakken.

Nu terug naar het heden: ja, ik ben bang om die onderdrukte herinneringen te moeten herleven. Ik maak me zorgen om dit virus waar de ene helft van de mensen niet over kan ophouden, en wat de andere helft niet serieus genoeg neemt. Ik ben bang om aangestoken en ziek te worden. Ik heb een aardig idee hoe dat er uit zou zien.

Ondanks dat het een angstaanjagend idee is om mijn ademhaling aan machines over te laten, is het nog veel angstaanjagender om te bedenken dat er misschien geen beademingsapparaat beschikbaar zal zijn. Ik ben namelijk nog vele malen banger om die onderdrukte herinneringen niet te herleven. Om niet naar een ziekenhuis plafond te staren, om geen pijnlijke slangen in mijn neus en keel en nek en arm te hebben, om mijn zuurstofwaardes niet elk halfuur alarm te horen slaan

Ik ben zo ongelooflijk bang dat ik niet kan rekenen op alle zorg, medische apparatuur, geschoolde artsen, ervaren verpleegkundigen en ladingen medicijnen die ik de vorige keer aan mijn zijde had in dit gevecht. Ik ben bang dat ik een dergelijke situatie dit keer alleen het hoofd moet bieden en niet kan worden behandeld.

En dat is waar jij in het plaatje past. Inmiddels is het algemeen bekend dat dit virus een geheel nieuwe uitdaging voor ons vormt, en dat dit allesbehalve een normaal en ongevaarlijk griepje is. We weten hoe gevaarlijk dit virus is, voor ouderen en mensen met een verzwakt immuunsysteem zoals ik. Maar ook voor gezondere individuen. We hebben al gezien wat de consequenties zijn wanneer gezondheidsstelsels worden overbelast. Dit is al te vaak gebeurd. En toch kies jij ervoor om je blik hiervan af te wenden. Je wilt het niet zien. Je blijft je vastklampen aan de het idee dat jij niet bang hoeft te zijn. Je blijft erop uit gaan en je vult je onverwachte vrije tijd met activiteiten (en mensen) waarvan iedereen je smeekt om het niet te doen.

Vandaag ben je naar het strand geweest. Je voelt je prima. Ondanks dat het niet met opzet was heb je daar iemand aangestoken, een andere strand bezoeker die zich trouwens ook prima voelt. Deze persoon weet niet dat hij/zij drager is van het virus, maar geeft het wel door aan een vrouw die ook in de rij staat in de supermarkt. Deze vrouw besluit even snel op de koffie te gaan bij haar buren. Het duurt niet lang, en ze voelt zich tenslotte prima. Deze buurvrouw geeft het virus weer door aan iemand in de supermarkt. Diegene is de echtgenoot van mijn zorgverlener, die mij morgenochtend uit bed gaat helpen. En zo ben ik toch door het virus geraakt. Ondanks dat ik alle adviezen (en meer) heb opgevolgd en zo bijzonder voorzichtig ben geweest. Die foto uit 2016? Dat staat me nu te wachten, als ik geluk heb.

Ondanks dat jij het nu niet kunt zien aankomen, of het niet gelooft, komt die golf van verwoesting eraan. Door jouw egoïstische gedrag raakt ons gezondheidsstelsel overbelast. En wanneer jij en ik beiden getroffen zijn door het coronavirus en er nog meer één ziekenhuisbed vrij is, weet ik wie van ons de laatste van de 1.125 IC-plekken krijgt. Rustig maar, wees niet bang. Je zult heus wel behandeld worden. Je hebt gelijk, je hoeft niet bang te zijn, want jij bent gezond en sterk en hebt betere kansen.

Jij geeft dit virus de kans om zo om zich heen te grijpen. Jij zorgt ervoor dat de naderende storm te veel gaat zijn voor ons gezondheidsstelsel en dat onze medische capaciteiten ver overvraagd gaan worden. Jij helpt dit virus zich te verspreiden en bent de reden dat er zo veel mensen besmet raken. En dan, wanneer het erop aankomt, krijg jij een IC-plek omdat jij door jouw gezondheid en betere kansen wordt verkozen boven anderen.

Wat doet dit met mij? Ik zit hier met een bittere boosheid en kan alleen toekijken. Ik ben boos op je, omdat je zo zelfzuchtig en naïef bent. En ik kamp met een verlammende angst dat ik niet de medische hulp kan krijgen die ik nodig heb wanneer het erop aankomt; een angst die vele malen groter is dan mijn angst voor dit virus zelf.

Een angst die mij ertoe heeft geleid om mezelf helemaal te isoleren, om mijn zusje te vragen tijdelijk het huis te verlaten, en alles wat los en vast zat te ontsmetten. Een angst die mij ertoe heeft geleid om diep in mijn spaarpot te grijpen en een zuurstof machine van €3.000 te kopen. Heb ik mijn verstand verloren? Misschien. Maar ik weet niet of ik er op één mag rekenen als ik op de EHBO beland. Uiteraard heb ik bedacht om hem uit te lenen aan ziekenhuizen zolang ik hem niet nodig heb. Ik ben niet zoals jij.

Ik ben doodsbang dat ik niet behandeld kan worden als ik ziek word, en ben mijn eigen kleine EHBO aan het samenstellen met oude antibiotica die ik nog had liggen, nieuwe antibiotica die ik kreeg voorgeschreven, twee gestolen maagsondes, en mijn kostbaarder-dan-goud Cough Assist machine. Gaat het voldoen? Om eerlijk te zijn, als het ook maar in de buurt komt van mijn voorgaande avontuur, gaat dit zeker niet genoeg zijn. Maar hier moet ik het mee doen.

Nee, je zult heus niet morgenochtend je voordeur uit stappen, besmet raken en overlijden. Word nou toch eens wakker. Dit is geen zombie apocalyps of Hollywood film. Maar je kunt mensen besmetten, die op hun beurt weer mensen besmetten, die op hun beurt en door jouw indirecte toedoen moeten sterven. Die sterfgevallen zijn zo ongelooflijk onnodig dat ik uit frustratie met mijn zwakke spierziekte-armpjes wel een muur zou willen neerslaan. Niemand vraagt je om gewapend naar de frontlinies te vertrekken. Het enige wat er van je gevraagd wordt, is om afstand te houden. Zorg ervoor dat dit virus zich niet zo snel verspreidt. Hoe simpel kan je taak zijn? Door de snelheid van het virus af te remmen, kunnen ziekenhuizen het bijbenen. Mede jij zorgt ervoor dat ziekenhuizen blijven functioneren en genoeg capaciteit hebben om iedereen te kunnen behandelen. Jij kunt letterlijk levens redden. Heel veel levens.

We moeten dit echt samen doen. Wij, de minder gelukkigen en zwakkeren, rekenen op jou om de juiste keuzes te maken. Mijn leven en dat van vele anderen ligt in jouw handen. Blijf alsjeblieft binnen, hou afstand van elkaar en zet jezelf in quarantaine wanneer mogelijk (en nodig). Wat is er dan zo moeilijk aan om te begrijpen? Laat onze grootste angst in deze situatie alleen het virus zelf zijn. Laten we voorkomen dat we ook nog eens bang moeten zijn om medische zorg geweigerd te krijgen. Laten we een slachtpartij voorkomen. Het enige wat hier tijdelijk voor nodig is, is dat je wat afstand neemt en wakker wordt. Ook dit kent een einde.

Zoals ik al zei: dit is geen zombie apocalyps of Hollywoodfilm. Je wordt niet gevraagd om naar Mordor af te reizen en Sauron te verslaan. En de afloop is ook nog niet in steen gehouwen. Het draaiboek is nog steeds in de maak, nu op dit moment. De keuze is aan jou om dit minder tragisch te laten eindigen.

Only registered users can comment.

Leave a Reply